وبلاگ هادی طهماسبی

قطره بودن و از دريا گفتن چه قدر سخت است و از يك دل دريايي گفتن چه سخت تر. يا علي، تو آن دل دريايي هستي كه يك اقيانوس عشق را در خود خلاصه كرده اي. اي ستاره اي كه با غروبت «صميميت» سياه پوش شد مي دانم. ناگفته، كلام تو را شنيده ام و صداي پايت را كه ديرآشناي چاه و نخلستان است. اي هميشگي ترين روشنايي آب و مهتاب! اي همسايگي عشق و شمشير، سبد ادراك ما نيز سنگين است و پشتمان را خميده، ما در انتظار دست هاي تو هستيم و مي دانيم كه از ما غافل نيستي.